Verhalen

Stichting Herdenking Joods Leven

Zwartewaterland

Verhalen

door Co Mateboer 


Deze nacht.


Hij stond achter de katheder met een keppeltje op
en las de namen.
Eerst de voornaam, dan de achternaam, dan de leeftijd.
alfabetisch…de een na de andere..
Op zeker moment keek hij een ogenblik op en zei, voordat hij de volgende naam las:

Onze grootvader.
Toen las hij verder.
Ik was na hem aan de beurt en nadat ik gelezen had liepen mijn vrouw en ik terug naar de wacht- en koffieruimte. Daar wilden we wat gaan drinken.
Hij stond voor ons.
Ik sprak hem erop aan, van die grootvader
Hij knikte: bijna de hele familie heb ik in de oorlog verloren.
Antisemitisme? Hij keek me aan en zei: Ja, het hoort erbij. Daar maak ik me niet druk meer om.
Het is niet anders en zal ook altijd blijven….

Ik keek hem aan en zag hem bevindend in een getto met onzichtbaar prikkeldraad
Hij sprak zijn waardering uit voor het feit dat premier Rutte met gloedvolle woorden zijn excuses aangeboden had voor het regeringsbeleid in de oorlog.
Hij had dat gehoord tussen de draden van dat prikkeldraad door…


Ik las vanmorgen in de krant dat het aantal antisemitische incidenten in Nederland met 19 % ten opzichte van vorig jaar gestegen is.

Ik dacht aan het beeld van de dokwerker in Amsterdam met zijn gebalde vuisten in protest tegen de Jodenvervolging. Hij deed wat.
In de afgelopen nacht had ik 10 minuten namen gelezen, vermoorde namen van mensen die liefhadden en werden geliefd. Verder niets. Wel enigszins geëmotioneerd, meer niet.
Nog niet eens ondertussen mijn vuisten gebald, noch gevouwen!


En daarom schrijf ik dit verhaaltje omdat ik me schaam.




Stichting Herdenking Joods Leven Zwartewaterland - 2020